Scroll

Choose your language: Netherlands  Poland   United Kingdom(Great Britain)  Spain  Romeens

Moeder Teresa

"Peace begins with a smile "

Door: stagiaire Lisanne Berkhout

N2 People heeft het beste voor met iedereen. Zowel met de klanten, als de uitzendkrachten. Er staan daarom er meerdere personen op onze Inspiratiewall die zijn opgekomen voor de mensenrechten. In deze tijd van oorlog en vluchten zoekt de hele wereld naar een persoon die opstaat en zich inzet voor deze vluchtelingen. Moeder Teresa was een vrouw met het hart op de goede plek. Van jongs af aan heeft ze geleerd om voor de minderen in de maatschappij te zorgen. Door op jonge leeftijd haar vader te zijn kwijt geraakt zat ze in hetzelfde schuitje als de meeste kindervluchtelingen. Vluchten voor IS en de burgeroorlog in Syrië is de enige optie voor de inwoners van Irak en Syrië. Ze maken een gevaarlijke overtocht over de Middellandse Zee op weg naar Europa.


Op 5 september 1997 heeft een moedige vrouw met een groot hart ons verlaten. We hebben het hier natuurlijk over Agnes Gonxha Bojaxhiu, beter bekend als Moeder Teresa.

Waarom staat Moeder Teresa op onze inspiratiewall?

Wij vinden dat iedereen recht heeft op een veilige plek. Een plek zonder oorlog en discussies over geloof. Als je die in je eigen land niet meer kunt vinden, heb je het recht om te vluchten. Wij vinden dat er weer een persoon op moet staan om deze vluchtelingen te helpen.

Roeping

Hoe dat is gegaan? Dat is een lang verhaal. Moeder Teresa heette oorspronkelijk Agnes Gonxha Bojaxhiu en was afkomstig uit Skopje, de hoofdstad van Macedonië (geboren: 26 augustus 1910). Haar ouders waren Albanezen. Die vormden de minderheid in Macedonië. Bovendien behoren Albanezen meestal tot de moslims, maar Agnes' ouders waren katholiek, en dat wilden ze weten ook. Ze leerde thuis dat je moest opkomen voor je katholieke overtuiging, juist als je in de minderheid was. Toen Agnes 9 jaar oud was overleed haar vader, totaal onverwacht. Nu stond haar moeder, Drana, alleen voor de opvoeding en verzorging van haar drie kinderen. Ze ging uit werken om aan de kost te komen en leerde haar kinderen dat ze iets over moesten hebben voor anderen. Zo waste de kleine Agnes twee keer per dag een alcoholiste die niet meer voor zichzelf kan zorgen.

Omdat moeder zoveel aandacht besteedde aan de katholieke opvoeding van haar kinderen, kreeg Agnes natuurlijk boekjes te lezen over missionarissen in India. Daarin werd trots verteld hoe priesters, zusters en broeders hun eigen thuisland opgaven om in dat verre land de genade van God te verkondigen in woord en daad. Als zij dat ook eens ging doen? Die vraag liet haar niet meer los. Ze besloot erover te beginnen bij haar biechtvader. Vanaf haar zevende had ze geleerd elke maand te biechten. Intussen was ze al twaalf: "Vader, hoe kan je weten of je zoiets moet gaan doen?" Hij antwoordde: "Als je je echt gelukkig voelt bij de gedachte dat God je misschien roept om Hem te dienen, Hem en je naaste, dan is dat het bewijs dat je een roeping hebt."

Op haar achttiende had ze haar besluit genomen: ze zou missionaris worden in India. De zusters waar ze bij wou intreden, stuurden haar eerst naar Ierland om Engels te leren. De hele buurt was uitgelopen om op het station afscheid van haar te nemen. Het gebeurde tenslotte niet iedere dag dat iemand die je kende zomaar geroepen werd om missionaris te worden. Zo begon ze aan haar kloosterleven. Toen de voorbereidingstijd voorbij was, werd ze ingekleed en koos als kloosternaam Teresa.

Calcutta

In het najaar van 1928 vertrok ze definitief naar India, waar ze begin 1929 aankwam. In het kader van haar verdere opleiding werd ze om te beginnen naar Calcutta gestuurd, waar de zusters een hospitaaltje hadden. Ze verzorgde er de zieken en maakte kennis met de stinkende armoede en de afzichtelijke ellende waarin duizenden mensen verkeren. In 1937 was haar opleiding tot kloosterzuster voltooid: ze legde haar eeuwige geloften af en werd benoemd tot directeur van een middelbare meisjesschool in het centrum van Calcutta. Hoewel ze haar taak prima uitvoerde, was ze niet gelukkig. Ze was immers niet naar India gekomen om voor beter gesitueerde mensen te zorgen. Ze verlangde naar haar armen, om voor ze te zorgen en hen te laten zien dat God er ook was voor hen. Daar wilde ze bij horen en er zelfs tussen wonen en hun leven delen. Maar ze had zich met haar geloften nu eenmaal gebonden aan het klooster en moest doen wat er van haar gevraagd werd. Ze sprak erover met haar biechtvader en met de oversten van het klooster: "Nee, zuster Teresa, wat u wilt, doen wij hier niet. We zouden een heel andere kloosterorde moeten worden. Dan zou u beter uit kunnen treden en zelf iets nieuws beginnen." Alleen God weet, hoe intensief die innerlijke worsteling is geweest. Maar uiteindelijk meende ze zeker toch zeker te weten dat God dat van haar vroeg. Hoe had haar biechtvader van destijds dat ook alweer gezegd: "Als je je echt gelukkig voelt bij de gedachte dat God je misschien roept om Hem te dienen, Hem en je naaste, dan is dit het bewijs dat je een roeping hebt." Zo was het.

Opnieuw beginnen 

Twee jaar had haar worsteling geduurd. In 1939 - ze was pas 29 - was ze uitgetreden. Ze hulde zich in haar witte gewaad met blauwe bies en volgde bij de Medische Missiezusters een verpleegstersopleiding. Die zou ze nodig hebben in haar nieuwe leven. Zo was ze tenslotte in de krottenwijken van Calcutta verschenen en had ze de verbazing van de armen daar gewekt. Wie deed nou zoiets? Wie wilde in deze stinkende ellende wonen? Maar ze scheen het te menen en won hun vertrouwen. En het merkwaardigste was: ze straalde bij alles wat ze deed. Ze leek wel een engel van God zelf, nee ze wás een engel.

Op een dag komt er een jonge vrouw naar moeder Teresa toe, deftig gekleed, met smaakvolle sieraden aan. Wat moet zo iemand in deze omgeving? Het blijkt een van haar oud-leerlingen van de meisjesschool te zijn. Ze had van moeder Teresa gehoord en wil komen meehelpen. Moeder Teresa is er ontroerd van. Ze had wel kunnen schreeuwen van geluk. Maar ze moest reëel blijven. Besefte dit meisje wel wat dat allemaal zou betekenen? Hoeveel zo'n leven van opoffering van je vroeg? Je moest niet denken dat dit allermaal uit je zelf kon komen. Zoiets hield je alleen vol als God je daartoe de kracht gaf. Dat zegt ze allemaal tegen haar oud-leerling: "Denk er eerst nog maar eens over na voor je deze stap zet".

Een nieuwe kloosterorde

Op 19 maart 1949 komt het meisje terug, dit keer zonder juwelen of dure kleren. Ze heeft haar beslissing genomen, zegt ze. Ze sluit zich eenvoudig bij Moeder Teresa aan. Andere meisjes volgen: het volgend jaar zijn er al zeven. Moeder Teresa ziet hoe de groep uitgroeit tot een echte nieuwe kloosterorde. In 1950 geeft de paus er toestemming voor. Ze kiezen voor de naam "Orde van de Missionarissen van de Naastenliefde" (Missionaries of Charity). De meisjes die toe willen treden, leggen de drie kloostergeloften af van armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid. Ze beloven heel hun persoon toe te wijden aan de allerarmsten van de wereld en niets, maar dan ook helemaal niets voor zichzelf te houden. "Daarin ligt je vreugde. Maar dat kun je alleen maar volhouden als je elke dag de nodige tijd besteedt aan persoonlijk en gemeenschappelijk gebed", aldus Moeder Teresa.

De orde groeit en ook het werk neemt toe. Moeder Teresa bidt voor meer roepingen en haar gebeden worden overvloedig verhoord. Ze is in staat veel meer opvanghuizen te openen, ook buiten India, ja over de hele wereld, van Afrika tot Zuid-Amerika, van de slums in de grote steden van Amerika tot in Rotterdam aan toe. En steevast kiezen ze ervoor te gaan wonen temidden van de allerarmsten. Zo willen ze laten zien dat God er ook voor hen is. De orde bloeit. Moeder Teresa reist intussen de wereld af om haar zusters in andere landen te steunen en ze wordt meer en meer gevraagd om mensen toe te spreken. Hoewel haar boodschap vaak dezelfde is en in enkele zinnen samengevat kan worden, luistert iedereen aandachtig. Dat ze daarbij vasthoudt aan de standpunten van de katholieke kerk, ook als het gaat over omstreden kwesties als abortus en geboorteregeling, nemen zelfs degenen die het daar niet mee eens zijn, op de koop toe. Het zijn immers niet alleen mooie welgemeende woorden, maar ze doet wat ze zegt en de liefde straalt van haar gezicht.

Nobelprijs

In 1979 krijgt Moeder Teresa de Nobelprijs voor de Vrede. Bij die gelegenheid is het de gewoonte dat er een overvloedig banket wordt gegeven. Ze vraagt echter of het geld dat nodig is om het banket te bekostigen deze keer aan de armen in Calcutta gegeven kan worden. Dat gebeurt. Op 5 september 1997 overlijdt Moeder Teresa in het Moederhuis in Calcutta. Toch nog onverwacht, al is ze intussen 86  jaar oud. Veel mensen over de hele wereld - of ze nu gelovig zijn of niet - zijn diep geraakt: "We hebben een echte heilige verloren. En daar heeft onze tijd juist zo'n behoefte aan." In 2003 wordt Moeder Teresa door Paus Johannes Paulus II zalig verklaard.

The Legacy

The Legacy is het dramatische verhaal van Moeder Teresa's laatste dag, haar plotselinge dood en haar ontroerende staatsbegrafenis, die werd bijgewoond door de armen, de machtigen en rijken uit de hele wereld. In het hart van de film is voor de eerste keer te zien en te horen hoe Moeder Teresa vertelt over haar eenvoudige, maar diepe spiritualiteit om te zetten in daden. Door deze diepe spiritualiteit heeft ze 500 huizen geopend voor de armen in meer dan 124 landen. Ook bevat de film intieme en nooit eerder vertoonde beelden van Moeder Teresa's privébegrafenis.

Heeft Moeder Teresa jou ook geïnspireerd? Deel je ervaring hieronder met ons.

» Kijk hier door wie wij ons laten inspireren

Reacties

Onze keurmerken 

Werkgever en interesse?

Vul in, Dan bellen we u terug